Transporty dzieci z Chemnitz

Transporty dzieci były jedną z największych akcji ewakuacyjnych i ratunkowych w historii. W latach 1938–1940 10 000 dzieci i młodzieży z Niemiec i Austrii, a w mniejszej liczbie również z okupowanej Czechosłowacji i Polski, zdołało uciec do Wielkiej Brytanii. Około 5000 dzieci przyjęto w Szwecji, Francji, Belgii, Danii, Szwajcarii lub Holandii. Z Chemnitz udało się uratować około 50 dzieci.

Długo opowiadane jako historia sukcesu, transporty dzieci są dziś postrzegane w sposób bardziej zróżnicowany. Organizacje społeczeństwa obywatelskiego, pod wrażeniem pogromów listopadowych z 1938 roku, zainicjowały programy przyjmowania i opieki nad dziećmi żydowskimi lub prześladowanymi jako żydowskie. Jednak kraje przyjmujące zezwalały na wjazd dopiero po uzyskaniu poręczenia. Przy wyborze dzieci rolę odgrywały również względy użyteczności i własne potrzeby: młode dziewczynki łatwiej było umieścić w rodzinach zastępczych niż nastoletnich chłopców. Obciążenia psychiczne lub ograniczenia fizyczne sprawiały zazwyczaj, że dzieci nie były ratowane. Dołączenie rodziców było prawie niemożliwe i wiele dzieci nigdy więcej nie zobaczyło swoich rodzin.

Wystawa, stworzona we współpracy ze studentami Politechniki w Chemnitz, przedstawia na przykładach indywidualne losy dzieci, które w większości samotnie wyruszyły w podróż z Chemnitz.